Mikado - Kenniscentrum interculturele zorg  
 
   home       over mikado       activiteiten       publicaties       nieuws       agenda       abonnement       inloggen      English  
 
 

Nieuws
   reageer      printversie  

Balans informeert allochtone ouders
Hoe bereik je Marokkaanse en Turkse ouders van kinderen met bijvoorbeeld ADHD, dyslexie en PDD-NOS? Met die vraag worstelde Balans, de landelijke oudervereniging voor ouders van kinderen met ontwikkelingsstoornissen bij leren en/of gedrag. Groepsvoorlichting blijkt een goede oplossing.

Turkse en Marokkaanse ouders die vragen hebben over leer- en gedragsproblemen bij hun kind(eren), kunnen sinds 1 januari 2008 terecht bij een speciaal telefonisch spreekuur van Balans. De medewerkers staan de ouders te woord in hun eigen taal. Een mooi initiatief dat in de praktijk echter niet goed aanslaat. "Mensen bellen bijna niet", constateert Saskia Heikens, projectleider van Balans.

Onderdiagnose
Toch is bekend dat juist allochtone ouders verstoken blijven van informatie over het opvoeden van kinderen met leer-, ontwikkelings- en gedragstoornissen. Bovendien is er sprake van onderdiagnose in deze groepen. "Vaak denkt men op school dat een taalachterstand debet is aan het feit dat een Turks of Marokkaans kind achterblijft in zijn ontwikkeling. Maar misschien is het wel autisme of dyslexie. Dat wordt lang niet altijd herkend", aldus Heikens. Voorlichting is daarom hard nodig. Maar of een telefonisch spreekuur daarvoor het uitgelezen middel is, betwijfelt de projectleider. "Marokkaanse ouders hebben de afgelopen anderhalf jaar nauwelijks gebeld, Turkse ouders slechts mondjesmaat." Balans liet het er niet bij zitten en ging op zoek naar een manier die wél aansluit bij de doelgroep.

Groepsbijeenkomsten
De afgelopen twee maanden heeft Balans daarom geëxperimenteerd met groepsbijeenkomsten in de buurt van Utrecht en Zeist. In buurthuizen en scholen werd voorlichting gegeven aan groepen Turkse en Marokkaanse ouders. "Het ging om algemene groepen. Dus niet om ouders die per se thuis een kind hebben met deze problematiek. Maar gemiddeld per groep bleken er toch wel twee mensen te zijn die ofwel zo'n kind hebben, ofwel kennen, bijvoorbeeld een buurjongetjes of een kleindochter. Zo konden we de doelgroep toch bereiken."

Boze geesten
"Je merkt dat de mensen in de groepen anders gaan denken over de oorzaak van het gedrag van zo'n kind", vertelt Heikens. Het bewustzijn vergroten is essentieel omdat Turkse en Marokkaanse mensen vaak denken dat het het lot is dat hun treft, of een straf van Allah, of dat er boze geesten in het spel zijn. "Het idee leeft dat een kind als onbeschreven blad ter wereld komt. Als het dan niet goed gaat met een kind, dan faal je – om welke reden dan ook – als ouder."

Stress en schuldgevoelens
Turkse en Marokkaanse ouders van kinderen met bijvoorbeeld ADHD, dyslexie en PDD-NOS kampen daardoor relatief veel met stress en schuldgevoelens. Vooral de moeders zijn bang dat ze het als ouder niet goed doen. Dit resulteert ook in pogingen om de problematiek binnenskamers te houden. "Moeders raken hierdoor geïsoleerd. Onze voorlichting is er op gericht om duidelijk te maken dat het te maken heeft met hoe deze kinderen zijn. Deels speelt ook een erfelijke component. De aha-erlebnis die vaak volgt in zo'n groep kan heel ontroerend zijn. Het besef dringt door dat de moeders steun nodig hebben, hun kind het moeilijk heeft en het niet doet om lastig te zijn."

Andere benadering
Ook ontdekt de doelgroep dankzij de voorlichting dat een andere, gerichte aanpak in de opvoeding gewenst is. "Je kunt veel doen. Straffen of in de box laten zitten is niet de oplossing. Wat je wel kunt doen, bespreken we met de groep. Ook ligt de nadruk op het belang van communicatie met school en de huisarts", meent Heikens. "Zo proberen we tijdens de dialoog met de groep het slachtofferschap om te buigen, begrip te kweken en tot actie aan te zetten." En dat werkt: Heikens krijgt positieve reacties van de deelnemers. Mensen zijn dankbaar en vragen zich soms zelf af waarom hun dat niet eerder is verteld.
Conclusies
De proef met groepsvoorlichtingen wordt nu afgesloten, en Heikens kan al enkele conclusies trekken. "We zien nu al dat het zinvol is om mensen aan te spreken op buurtniveau. Het liefst door mensen uit de eigen cultuur in de eigen taal. Dat is tegelijkertijd ook een obstakel omdat de voorlichting wordt gegeven door vrijwilligers van Balans, en daaronder bevinden zich maar weinig allochtonen. We staan dus nu voor de vraag hoe we onze vrijwilligers het beste kunnen equiperen voor deze manier van werken, die we in principe graag continueren."

Bron: Saskia Heikens, Balans. Foto: Balans.Publicatiedatum: 5 juni 2009 13:51 uur


Meer informatie:
datum:  5 oktober 2018 10:58   naam: 1   organisatie: 1
1



Reageren
Wilt u uw mening, ideeën of reactie kwijt, dan kunt u nevenstaande formulier invullen. Uw reactie verschijnt direct zichtbaar op de website. Wilt u dit niet? Stuur uw reactie dan per .
 
naam

e-mail adres

(organisatie)
  reactie
 


 


PTSS met psychotische kenmerken: een nieuwe diagnose?
Mikado stopt, kennis blijft
Nederlandse ouderen in Australië
E-module huwelijksdwang van Fier Fryslân
Steeds meer informatie over ramadan, medicatie en gezondheid beschikbaar
meer nieuws


Mikado bibliotheekcollectie naar Pro Persona
'Jij maakt 't verschil'. Mikado en GGzE lanceren e-learning interculturele zorg aan ouderen
Mikado stopt, kennis blijft
Handreiking ethische dilemma's in de ggz aan asielzoekers
Zomeractie! Favoriete Mikado publicaties met korting


Glenn Helberg
'Goed luisteren begint bij de ander even veel waard vinden'.
 lees verder....
 
 
Niets uit deze uitgave mag worden overgenomen zonder toestemming van Mikado.