Mikado - Kenniscentrum interculturele zorg  
 
   home       over mikado       activiteiten       publicaties       nieuws       agenda       abonnement       inloggen      English  
 
 

Interview
   reageer      printversie  

Stefaan Plysier

‘Cultuur is overal, maar je kunt het nooit vastpakken’

Functie: psycholoog op het Steunpunt Cultuursensitieve Zorg (CGGZ Brussel)
Leeftijd: 38 jaar


Wie bewondert u het meest op het gebied van de interculturele gezondheidszorg?
Wie ik enorm bewonder, zijn de hulpverleners die zonder veel grote gebaren gewoon aan de slag gaan in de Brusselse buurten. Van hen kunnen we heel veel leren als het over ontmoeting en drempelverlaging gaat. En veel bewondering ook natuurlijk voor Antoine Gailly , die twee jaar geleden jammer genoeg plotseling overleden is. Hij heeft mijn visie op cultuursensitieve zorg een hevige deuk gegeven om daarna bij het fundament uit te komen.

Hoe bent u in de interculturele gezondheidszorg terechtgekomen?
Eigenlijk al van toen ik op het centrum voor crisispsychologie actief was in 1997. Daar was ik bezig met een project rond psychotraumatische stressstoornis (PTSD) bij vluchtelingenkinderen. Al gauw merkte ik dat scholen er een wel heel westerse blik op nahielden om de problemen van hun leerlingen aan te pakken. Sindsdien is dat ongrijpbare culturele aspect me blijven boeien. Het resultaat is dat ik me ondertussen voltijds toeleg op het begrijpen en optimaliseren van cultuursensitieve zorg in de praktijk.

Wat doet u nu in de interculturele gezondheidszorg?
Met mijn collega Redouane Ben Driss hebben we sinds vorig jaar een steunpunt Cultuursensitieve Zorg opgestart. Vanuit het CGG Brussel ondersteunen we dagelijks hulpverleners in het opnemen van zorg naar ‘cultureel anderen’. Het speelt voor ons dus een heel belangrijke rol. Tegelijk waken we er ook voor dat cultuur niet in een specialistisch vakje geduwd wordt. Cultuur is overal, maar je kunt het nooit vastpakken.

Wat zijn uw ambities in uw huidige werk?
Met ons steunpunt willen we de komende jaren de ‘cultureel andere’ in de zorg normaliseren. Het zou fantastisch zijn, als hulpverleners het normaal vinden dat hun werk en hoe ze ernaar kijken maar één manier is en niet dé manier.

Wat waardeert u het meest in uw werk?
In mijn werk wil ik verwonderd worden, elke dag opnieuw. Elke dag opnieuw beseffen dat je je werk, de wereld en je leven nog net iets anders kunt zien dan dat je dat gisteren deed. En mensen uit alle hoeken van de wereld en hun ideeën helpen me daar natuurlijk ontzettend mee.

Waar ziet u in uw werk tegenop, wat zou u anders willen zien?
Jammer genoeg kom ik nog te vaak mensen tegen die krampachtig aan hun wereldbeeld of hun theoretische achtergrond vasthouden. Ze lijken mij te willen zeggen: ‘Laat me met rust, ik heb nu eindelijk door hoe de wereld draait en dan kom jij het weer verpesten.’ En dan moet je even mee in hun reflex naar veiligheid of anders ben je ze onherroepelijk kwijt.

Welke ervaring maakte de meeste indruk op u?
Een jonge man bood zich laatst aan in mijn therapieruimte. Hij had twee jaar als een kluizenaar in zijn huis geleefd en voelde zich ontzettend alleen in een stad van een miljoen inwoners. Daarvoor had hij een heel sociaal leven geleid maar plots is hij beginnen te twijfelen over zijn plaats in de wereld en niemand begreep hem nog. Daar werd voor mij de lijn tussen ziek en gezond wel heel dun.

Wat waarderen uw allochtone cliënten het meest in u?
Ik krijg af en toe een verwonderde reactie van een cliënt die vindt dat ik er zo weinig uitzie als een psycholoog. Dat zijn eigenlijk heel mooie complimenten, want dat is meestel een teken dat de cliënt zich op zijn gemak voelt.

Hoe intercultureel is uw leven?
Ik woon in Molenbeek, dat zorgt alvast voor veel culturele verschillen in het straatbeeld. Tegelijk merk ik ook wel dat het in het dagelijks leven niet zo evident is om relaties op te bouwen met mensen die niet dezelfde moedertaal hebben. Ik denk dat de taal veel verhindert om tot een hechte relatie te komen.

Welk boek of welke film raadt u aan?
De film ‘Atanarjuat’ van Zacharias Kunuk. De film vertelt het verhaal van een Inuït legende over een kwade geest, die een ganse gemeenschap overhoop gooit. De film wordt ook helemaal van uit de logica van de Inuït getoond, waardoor je als kijker soms wat verweesd toekijkt. Bekijk hem dus zeker een drietal keer vooraleer een oordeel te vellen. Een van de cruciale boeken die ik de laatste jaren gelezen heb is ‘Oriëntalisten’ van Edward W. Saïd. Het boek gaat over de, vaak misplaatste, fascinatie die het we in het Westen van de negentiende en begin twintigste eeuw voor het Oosten hadden. Ook binnen onze hulpverlening bezondigen we ons vaak nog aan deze fascinatie en dat komt de cliënt vaak niet ten goede.

 Publicatiedatum: 10 oktober 2011 09:41 uur



Reageren
Wilt u uw mening, ideeën of reactie kwijt, dan kunt u nevenstaande formulier invullen. Uw reactie verschijnt direct zichtbaar op de website. Wilt u dit niet? Stuur uw reactie dan per .
 
naam

e-mail adres

(organisatie)
  reactie
 


 


Glenn Helberg
'Goed luisteren begint bij de ander even veel waard vinden'
Rohina Raghoebier
‘Inhaken op de eigen kracht van mensen en die versterken’
Alice Dallinga
'Doen wat nodig is, in plaats van wat hoort'
Tiny van Hees
'De kunst is om voortdurend aansluiting te zoeken.'
Dineke Korfker
‘We kunnen veel leren van internationale ontwikkelingen’


'Ze moeten maar Nederlands leren'.
Mariëtte Hoogsteder.
 lees verder....



Geachte mevrouw de minister,
Tim Ruitenga.
 lees verder....



Waarom de vertellers moeder belde
Door: McGregor Spalburg .
 lees verder....



Een maïskolfje
door Amaryllis Sprock.
 lees verder....




 Zie ook het archief





Glenn Helberg
'Goed luisteren begint bij de ander even veel waard vinden'.
 lees verder....
 
 
Niets uit deze uitgave mag worden overgenomen zonder toestemming van Mikado.