Mikado - Kenniscentrum interculturele zorg  
 
   home       over mikado       activiteiten       publicaties       nieuws       agenda       abonnement       inloggen      English  
 
 

Interview
   reageer      printversie  

Rohina Raghoebier

Functie: zelfstandig / bureau Raghoebier Consultancy


'Inhaken op de eigen kracht van mensen en die versterken’



Wie bewondert u het meeste op het gebied van de interculturele gezondheidszorg?
Lydia Helwig Nazarowa. Zij was in de jaren negentig directeur van ISIS, een instituut voor transculturele ontwikkeling in Nederland. Bij haar volgde ik mijn opleiding en legde ik de basis voor mijn latere werkzaamheden. Nazarowa’s benadering vind ik heel inspirerend. Zij betrekt iedereen, niemand uitgezonderd, bij het transculturele perspectief. Zij ziet de mens als een creatief wezen met mogelijkheden, kwaliteiten en talenten. We zijn voor elkaar van grote waarde, als we de bereidheid hebben open te staan voor elkaar. Daar kom je achter als je je echt verbindt met mensen uit verschillende culturen, als je nieuwsgierig bent naar de ander en met elkaar het gesprek aangaat.

Hoe bent u in de interculturele gezondheidszorg terechtgekomen?
Tot 1990 werkte ik als stedelijk opbouwwerker in migrantenorganisaties. Belangrijk werk, maar de keerzijde was dat we in een kringetje bleven ronddraaien door eenzijdig te werken aan het bevorderen van integratie. Mijn opvatting was – en is - dat het een tweezijdig proces moet zijn en dat je daarvoor aansluiting nodig hebt in reguliere organisaties. In 1990 nam ik een principieel besluit. Ik wilde aan de slag met integratie, diversiteit en interculturalisatie vanuit reguliere organisaties. Die mogelijkheid kreeg ik bij het Steunpunt Samenlevingsopbouw in de provincie Utrecht. Daardoor kwam ik zo’n twintig jaar geleden met de zorgsector in aanraking. Daar trof mij de overwegend monoculturele opzet, visie, werkwijze en personele samenstelling. Door een ‘witte bril’ werd naar de multiculturele samenleving en de werkomgeving gekeken. Er was dus veel werk aan de winkel!

Wat vindt u belangrijk in de dagelijkse praktijk van de interculturele zorg?
Dat zorgprofessionals de bagage hebben om iedereen goede zorg te bieden, ongeacht de etnisch culturele herkomst van de persoon, en dat de zorgaanbieder goed geëquipeerd is om dat mogelijk te maken. Dat betekent dat je stil moet staan bij de vraag wat goede zorg is. Vanuit het perspectief van de cliënt. Daar kom je achter als je als zorgprofessional in gesprek gaat, de dialoog zoekt en een relatie aangaat met je cliënt. In de kern komt het neer op ‘presente menslievende zorg’. Ieder mens is uniek, dus in de geboden zorg moet die persoon en diens vraag het uitgangspunt zijn.
Ik ben ervan overtuigd dat veel zorgprofessionals zeer begaan zijn met hun cliënten en goed in staat zijn om cultuursensitieve zorg te bieden. Ook zie ik steeds meer zorgprofessionals met migratieachtergrond instromen als stagiaire, leerling of begeleider/ verzorgende. Toch is de in- en doorstroom naar hogere niveaus in de zorgsector nog zeer beperkt. De goede bedoelingen bij management en bestuurders zijn er vaak wel, maar op organisatieniveau blijven de resultaten dramatisch achter bij wat wenselijk is.
Nog te vaak wordt de urgentie van cultuursensitieve zorg- en dienstverlening door beleidsmakers en bestuurders niet onderkend. Er is nog een lange weg te gaan, er valt dus nog een wereld te winnen.

Wat zijn uw ambities in uw huidige werk?
Na 31 jaar te hebben gewerkt voor organisaties als NIGZ, NIZW, ActiZ en Pharos, ben ik sinds twee jaar werkzaam als zelfstandig ondernemer. Wat mij drijft is het verlangen om ongehinderd bij te dragen aan een leefbaar Nederland, waarin iedereen zich thuis voelt, of je wieg nou hier of elders heeft gestaan. Ik ben geen voorstander van aparte voorzieningen in de zorg voor specifieke doelgroepen, hoewel ik goed begrijp dat ze zijn ontstaan omdat de meeste reguliere zorgaanbieders en organisaties het laten afweten en tekortschieten op het gebied van cultuursensitieve zorg- en dienstverlening.
Het is mijn ambitie om vooral kwetsbare migranten en hun kinderen, die hier geboren en getogen zijn, deel te laten zijn van reguliere organisaties en voorzieningen in Nederland. Ik geloof dat het moet én dat het kan. De samenleving is divers, zo zouden beleid en praktijk van zorg én welzijn ook moeten zijn. Het kan en mag niet zo zijn, dat een belangrijk deel van de bevolking wordt miskend en dat zoiets ons onverschillig laat.

Wat waardeert u het meest in uw werk?
De bevlogen zorgprofessionals, die ik steeds vaker tegenkom. Zij hebben, soms tegen de stroom in, het lef om onorthodox en buiten de gebaande paden te doen wat nodig is. Dat geldt voor zowel autochtone als migranten zorgprofessionals. Verder waardeer ik bij mijn huidige opdrachtgever Dichterbij (gehandicaptenzorg in Gelderland, Noord-Brabant en Limburg, red.) de inzet van het hoger management, dat met een heldere visie en vol toewijding is gaan staan voor interculturalisatie. Dat is heel inspirerend en indrukwekkend. Want ik weet uit ervaring dat het geen gemakkelijke weg is om in een organisatie met 5000 medewerkers en even zoveel cliënten, niet alleen in woorden maar ook in daden ‘ervoor te gaan staan.’

Waar ziet u tegenop, wat zou u anders willen zien?
Wat ik vermoeiend begin te vinden is het feit, dat het vaak migranten zijn die het thema diversiteit steeds onder de aandacht moeten brengen van reguliere organisaties en structuren. In klankbordgroepen, adviesraden en besturen – die overwegend ‘wit’ zijn – wordt dat thema te vaak simpelweg over het hoofd gezien. Niet omdat mensen het niet belangrijk vinden. Maar vaak onbewust, voortkomend uit de referentiekaders van mensen. Zolang men zich hiervan niet bewust is, zal die situatie niet veranderen, zo vrees ik. Daarom is het ook zo belangrijk dat migranten actief participeren, een plek verwerven of krijgen in dergelijke structuren die het beleid bepalen. Dan leert men elkaar kennen, krijgt het gesprek een kans en kun je doorpakken.

Wat waarderen uw allochtone cliënten het meeste in u?
Mijn no-nonsense houding en mijn grondige en integrale aanpak van diversiteit en cultuursensitiviteit, die in ‘de haarvaten’ van de organisatie een plek dient te krijgen. Ook de wijze waarop het me toch steeds lukt aan te sluiten bij de verlangens en vragen van mensen. Doorgaans lukt het me om mensen in beweging te krijgen, zowel management, professionals als cliënten en hen het gevoel te geven dat wat zij doen ‘ertoe doet’. Ik denk dat collega’s het waarderen dat ik steeds inhaak op de eigen kracht van mensen en er veel aan doe om die te versterken, zichtbaar te maken en op een hoger plan te tillen.

Vindt u dat u genoeg verdient voor het werk dat u doet?
Ja.

Hoe intercultureel is uw leven?
Ik heb een autochtoon Nederlandse partner. Twee van mijn kinderen hebben een autochtone partner/vriendin en één een Javaanse. Van mijn zussen en broers is er één getrouwd met een Hindoestaanse en de rest met iemand van een andere achtergrond. En mijn zestien nichtjes en neefjes hebben Chinese, Javaanse, Ierse, Creoolse, Indische en autochtoon Nederlandse partners. Zelden heb ik meer multiculturele diversiteit en gezelligheid meegemaakt dan afgelopen zomer bij de bruiloft van mijn zoon. De sfeer was top!

Welk boek of welke film raadt u aan?
Ik houd van autobiografische verhalen. Maar de film ‘Schindlers list’ wil ik iedereen aanraden. Zeer aangrijpend en ontroerend.

Hoe ‘gek’ bent u ?
Ik wenste dat ik ‘gek’ kon zijn. Dat ik van de daken kon schreeuwen hoeveel goeds diversiteit kan toevoegen aan mensen en aan organisaties. Als we maar open staan voor elkaar, nieuwsgierig zijn naar elkaar en kunnen respecteren wat voor de ander echt van waarde is.

 Publicatiedatum: 13 december 2012 18:27 uur



Reageren
Wilt u uw mening, ideeën of reactie kwijt, dan kunt u nevenstaande formulier invullen. Uw reactie verschijnt direct zichtbaar op de website. Wilt u dit niet? Stuur uw reactie dan per .
 
naam

e-mail adres

(organisatie)
  reactie
 


 


Glenn Helberg
'Goed luisteren begint bij de ander even veel waard vinden'
Alice Dallinga
'Doen wat nodig is, in plaats van wat hoort'
Tiny van Hees
'De kunst is om voortdurend aansluiting te zoeken.'
Dineke Korfker
‘We kunnen veel leren van internationale ontwikkelingen’
Stefaan Plysier
‘Cultuur is overal, maar je kunt het nooit vastpakken’


'Ze moeten maar Nederlands leren'.
Mariëtte Hoogsteder.
 lees verder....



Geachte mevrouw de minister,
Tim Ruitenga.
 lees verder....



Waarom de vertellers moeder belde
Door: McGregor Spalburg .
 lees verder....



Een maïskolfje
door Amaryllis Sprock.
 lees verder....




 Zie ook het archief





Glenn Helberg
'Goed luisteren begint bij de ander even veel waard vinden'.
 lees verder....
 
 
Niets uit deze uitgave mag worden overgenomen zonder toestemming van Mikado.